W 1944 roku sytuacja militarna III Rzeszy była trudna, na froncie wschodnim ponoszono klęski, trwał odwrót. W związku z tym naczelne dowództwo wojsk niemieckich podjęło decyzję o budowie południkowych linii fortyfikacyjnych w celu powstrzymania lub opóźnienia marszu Armii Czerwonej na zachód. Linie oznaczono literami od „a” do „d”, pasy fortyfikacji były dodatkowo podzielone na „pod – linie” oznaczone cyframi arabskimi. Przez tereny Jury przebiega OKH (Oberkomando das Heeres) Stellung b1. Jura była miejscem sprzyjającym do obrony z uwagi na swój wyżynny charakter. Prace przy budowie umocnień rozpoczęto w sierpniu 1944 roku wykorzystując do tego ludność miejscową. Linia składała się z umocnień drewnianych, ziemnych i schronów żelbetonowych, wszystko stanowił system połączony rowami strzeleckimi i dobiegowymi. Szczególnie umacniano strategiczne punkty dysponujące znacznym polem ostrzału np. Suchy Połeć w Podzamczu. Na przedpolu zbudowano dzieła obrony biernej w postaci rowu przeciwczołgowego (Panzer Grab), zasieków z drutu kolczastego i pól minowych. Specyficzne dla Jury było to, że w trakcie budowy często wykorzystywano wyraźne jaszcze linie okopów z roku 1914. Taka sytuacja miała miejsce np. u podnóża Góry Birów, gdzie stare austriackie linie zostały ponownie wykorzystane przy budowie linii b1. Zamysł taktyczny przewidywał, że lina b1 nie zostanie obsadzona przez wydzielone do tego oddziały wojskowe, miała być wykorzystana przez jednostki cofające się przed naporem Rosjan. Oddziały te miały „wejść w umocnienia” i na nich się bronić. W styczniu 1945 nie było już jednak wśród wycofujących się formacji związków zdolnych obsadzić umocnienia na znacznej długości w związku, z czym szczęśliwie dla regionu linia nie została bojowo wykorzystana. Rosjanie przeszli przez Jurę bez świadomości, że przekraczają jakąś silną linię forteczną. Po wojnie ze schronów zdemontowano uzbrojenie (głównie wirze czołgowe), rozebrano drewniane schrony a linie okopów zasypano. Całość popadła w niepamięć, by niedawno powrócić do łask jako samodzielna atrakcja turystyczna regionu, która cieszy się sporym zainteresowaniem.

Opracowanie: Piotr Orman